هشتصد و بیست و نه یک قسمتی از تراپی هست که با مشاهده کردن یک‌سری چیزها ناخودآگاه تغییر توی اون زمینه ابتدا می‌شه، یعنی برای من اینجوری بود. و جای دیگری بود مهم‌تر؛ وقتی می‌بینی مدت‌هاست چیزی تغییر نمی‌کنه، یعنی دیدم و پرسیدم خب اینو چجور تغییر بدم؟ وقتی تلاش می‌کنی برای تغییر دادن چیزی، اونجاست که یهو متوجه می‌شی راستش اینجا احتمالا باید یک مسئولیت به‌روزی بپذیری، از یک نقشی خارج شی، یک‌چیزی رو که برات آشنا بود و اون حس آشنا تورو اونجا نگه می‌داشت، باید عوض شه، احتمالا باید وارد یک چیز ناآشن

هشتصد و سی و دو

هشتصد و سی و سه این چند وقته اخیر خیلی زخم توی من بالا اومد، هنوز وقتی همکارم بهم می‌گه من اندازه موهای سرم تجربه دارم و بهت گفتم این پسره نسبت بهت سرد شده، انگار تقصیر‌ من بوده، حداقل از یک‌چیزی مطمئن باشم، من کاری نکردم بری، تو بودی که نتونستی من‌رو بپذیری. دست از سرزنش خودم بابت انتخاب و تلاشم باید بردارم.قرار نیست دقیق و بی‌نقص باشم، قرار نیست لوح سفید باشم، قراره تجربه کنم، زندگی کنم‌. سخت بود، دروغ چرا. چیزهایی‌رو تجربه می‌کردم که دلم می‌خواست. ولی چیکارش می‌تونم بکنم؟

هشتصد و سی و هفت از 27 سالگی‌م 3 ماه و 19 روز می‌گذره. اواخر آبان بود فکر کنم که یه آزمایشی جواب مورد انتظارم رو نشون نداد( نمی‌خوام اشاره کنم چه روزهای دردناکی رو گذروندم) و از 22 آذر تحت درمان قرار گرفتم و همون چس دود ها هم به علت اینکه سیگار کلا برای بدن زنان ضررهای بدی داره ( برا همه داره ها، ولی اصلا وومن فرندلی نیست) کلا گذاشتمش کنار تا هفته پیش جمعه که چهار نخ کشیدم و دیروز هم دو نخ کشیدم. خب اینو دوس ندارم دیگه. انگار لکه ننگی بود بر تقویم پاک سیگار نکشیدنم. که البته خب این باعث نمیش